To historia z drugiej, może nawet z trzeciej ręki. Kolega kolegi powiedział kiedyś, że jego zdaniem, jego kobieta powinna ubierać się w domu tak samo ładnie, jak np. wychodząc „na miasto”czy do pracy. Zanim zdążyłam dobrze odczuć swoje oburzenie, okazało się ta reguła i „powinność” dotyczy też jego, a wynika z prostego założenia – skoro tyle uwagi poświęcamy temu, żeby ładnie czy właściwie wyglądać poza domem, to czy nie warto byłoby równie wiele włożyć, żeby w domu, dla ważnego dla nas człowieka, też wyglądać ładnie? Cokolwiek to ładnie oznacza, oczywiście.
Nieźle, przemawia to do mnie, punkt dla kolegi. Co jednak z wygodą? Z poczuciem bezpieczeństwa? Z poczuciem, w domu wreszcie mogę odetchnąć, nie spełniać miliona społecznych wymogów, zdjąć stanik, wciągnąć wygodne spodnie i miłą w dotyku koszulkę; przestać martwić się o to, jak wyglądam, czy dobrze wyglądam, jak ktoś mnie oceni.
Punkt dla mnie?
Między piżamą a codziennością
Wychodzę z założenia, że każdy potrzebuje wybrać dla siebie i nie ma tu podejścia dobrego czy złego. Może być tylko świadome lub bezmyślne. Mój punkt widzenia jest czymś pomiędzy, z lekką, z może wcale pokaźniejszą przewagą na rzecz wygody.
W domu potrzebuję czuć się wygodnie i komfortowo. Nie musi to oznaczać pożegnania z estetyką, ale białych kaszmirowych dresów nie ma w mojej szafie. :) Dla mnie wygoda to:
- brak stanika lub wersja sportowa, albo miękka,
- wygodne spodnie z niecisnącą talią,
- nie jeansy, nieważne jak byłyby wygodne,
- ciepłe skarpety,
- szeroka bluza lub długi sweter,
- przyjemne w dotyku koszulki,
- ubrania, z którymi nie muszę się „cackać” – nie będę płakać, gdy kapnie mi sos czy położy się na mnie pies.
W wielu domach ubrania „po domu” to po prostu rzeczy, które wypadły już z obiegu. Stare bluzy, sprane koszulki, spodnie, które „jeszcze się przydadzą”. I to samo w sobie nie jest niczym złym! Problem zaczyna się wtedy, gdy cały domowy zestaw powstaje z przypadku.
Jeśli codziennie zakładasz rzeczy, w których:
- jest Ci niewygodnie,
- czujesz się byle jak,
- wstydzisz się ich przed innymi…
…to czas popracować nad szafą kaspułową do domu.
Szafa Minimalistki®
Wyprzedź wiosenne kolekcje.
Przygotuj spójną bazę ubrań na nowy sezon – bez nerwów, chaosu i kupowania na oślep.
Czym jest szafa kapsułowa po domu?
Szafa kapsułowa do domu nie jest osobną, perfekcyjnie zaprojektowaną kolekcją. To raczej mały, realny zestaw ubrań, w których naprawdę spędzam swoje dni.
Dla mnie są to rzeczy, które:
- są wygodne, ale nie przypadkowe,
- dobrze się ze sobą łączą,
- nie wymagają zastanawiania się „czy to wypada”,
- są zgodne z moim stylem życia – takim, jaki jest naprawdę.
I bardzo ważne: to nie jest szafa, która ma dobrze wyglądać na zdjęciu.
To nie ma być szafa z Instagrama!
Bardzo łatwo pomylić szafę kapsułową z estetycznym projektem. Jednak domowa kapsuła nie powinna powstawać na podstawie cudzych inspiracji, ale być odpowiedzą na Twoje realne potrzeby i codzienne aktywności.
Jeśli nie wiesz jak stworzyć swoją domową kapsułę i czujesz się zagubiona w gąszczu instagramowych czy pinterestowych inspiracji, kaszmirów, wełenek i jedwabi, zacznij od szczerej odpowiedzi na te pytania i prostej obserwacji:
- Czy w moich obecnych domowych ubraniach jest mi wystarczająco ciepło (albo nie za gorąco)?
- Czy mogę swobodnie się ruszać?
- Czy dobrze czuję się w nich przez wiele godzin?
- Czy odpowiadają temu, jak naprawdę spędzam dzień?
⇨ Jeśli większość czasu siedzisz, potrzebujesz innych ubrań niż wtedy, gdy jesteś bardzo aktywna w domu.
⇨ Jeśli często marzniesz – warstwy i skład ubrań są ważniejsze niż ładne komplety. Może warto zadbać o skarpety czy szal?
⇨ Jeśli nie lubisz białych czy beżowych rzeczy – nie musisz ich mieć tylko dlatego, że „tak wygląda kapsuła”.
W gruncie rzeczy założenie jest proste: szafa kapsułowa po domu ma odzwierciedlać Twoje potrzeby, nie cudzą (też moją) estetykę.
Mały akcent o pracy z domu
Dla mnie ważnym elementem domowej kapsuły jest też to, że łatwo mi jest dołożyć jakiś element ubrania (np. lepszy sweter), żeby moja domowa kapsuła nadawała się zarówno do zwykłego dnia w domu, jak i do pracy przy komputerze czy krótkiego spotkania online.
Nie chodzi o formalność. Chodzi o to, żebym nie musiała kombinować nadmiernie za każdym razem, kiedy w ciągu dnia zmienia się tryb – z domowego na bardziej pracowy. To po prostu kolejny element wygody.
Jak wygląda moja domowa kapsuła w praktyce?
W moich comiesięcznych zestawieniach Szafy Minimalistki często pojawiają się zdjęcia domowej kapsuły. Za tydzień, w podsumowaniu lutego, też takie się znajdą.
Moja kapsuła jest bardzo prosta i opiera się na kilku typach ubrań:
- miękkie spodnie lub legginsy,
- 3-4 koszulki z krótkim rękawem (te, które nie nadają się już na wyjścia, ale nie są poplamione czy dramatycznie wyciągnięte),
- 1 koszulka z długim rękawem,
- 2 bluzy z szafy mojego chłopaka :),
- 2 pary grubych, ciepłych skarpet,
- odpowiednie buty na spacer z psem (kalosze, stare tenisówki czy wygodne klapki).
Najważniejsze jest to, że te rzeczy do siebie pasują. Mogę je dowolnie łączyć i nie tworzę zestawów „na siłę”. Pasują też do większości reszty moich ubrań, dlatego jeśli potrzebuję włożyć „coś lepszego” na górę czy też wracając do domu z biura zmienię tylko górę, nie sprawia to wrażenia totalnie przypadkowego i kiczowatego.
Czasami mój domowy strój to sportowy strój, gdy akurat mam w planach trening w domu. Na zdjęciach widać aktualne bluzy i spodnie, ale i dresy Nago, które przez długi czas były tymi „po domu”, gdy już przestały być tymi „na wyjścia”. :) Po więcej zdjęć zapraszam na bloga za tydzień.
Mój strój domowy to delikatny uniform. Nie w sensie narzuconych zasad, ale w sensie powtarzalności. Kilka sprawdzonych zestawów. Kilka rzeczy, które naprawdę lubię nosić.
To daje spokój.
I bardzo upraszcza codzienność.
Domowa szafa kapsułowa nie musi być mała. Nie musi być taka, jak moja. Nie musi być idealnie spójna kolorystycznie. Nie musi wyglądać jak projekt stylistki. Minimalizm w tym kontekście to raczej pytanie: czy te ubrania naprawdę wspierają mój dzień?
Nie: ile ich mam?
Nie: czy wyglądają kapsułowo?
Dla mnie dom to miejsce, w którym nie musimy nic udowadniać. Nie musimy się prezentować, ale możemy traktować siebie z uważnością – również poprzez to, co mamy na sobie.
Szafa kapsułowa po domu nie jest trendem. Jest bardzo osobistą odpowiedzią na pytanie, jak chcę czuć się w swoich zwykłych, cichych dniach – pomiędzy piżamą a codziennością.
