Prowadzę blog Simplicite od trzynastu lat. Przez ten czas internet zmienił się tak bardzo, że czasami aż trudno mi uwierzyć, jak wyglądał, gdy zaczynałam swoją przygodę. Zmieniło się autentycznie wszystko – sposoby publikowania treści, zdobywania czytelników, budowania relacji. Pojawiły się nowe platformy (niektóre zdążyły już w międzyczasie zniknąć – kto pamięta Vine?), formaty i kolejne pomysły na to, jak przyciągnąć uwagę odbiorców.
Blogi, które kiedyś były jednym z najważniejszych sposobów dzielenia się wiedzą i własnymi przemyśleniami, stopniowo przestały być w centrum uwagi. Wyparły je media społecznościowe, najpierw w postaci zdjęć i coraz krótszych tekstów, później wideo, rolki i inne formy, których już pewnie nawet nie znam. Prowadzenie bloga zaczęło wyglądać archaicznie, jak zajęcie z innej epoki. Dla staruszek. ;)
A jednak, w ostatnich latach, szczególnie w anglojęzycznym internecie, coraz częściej pojawiają się treści ogłaszające powrót blogowania. Niektóre mówią wprost o renesansie osobistych blogów, inne zwracają uwagę na rosnące zainteresowanie newsletterami i dłuższymi formami pisanymi. Nawet do mnie, odciętej na własne życzenie od mediów społecznościowych, takie wieści docierają.
Czy rzeczywiście jesteśmy świadkami renesansu blogów?
A może, po latach fascynacji nieustannym strumieniem treści, zaczynamy na nowo doceniać to, co właśnie blogi zawsze miały nam do zaoferowania?
Ciągle być gdzieś indziej
Gdy coraz większą rolę zaczęły odgrywać media społecznościowe, gdy tam przeniosła się znaczna część internetowego życia, to dla mnie, jako twórcy, oznaczało to nowe możliwości dotarcia do odbiorców, a dla czytelników łatwiejszy dostęp do inspiracji, informacji i ludzi o podobnych zainteresowaniach.
Długo to działało całkiem nieźle. Problem pojawił się wtedy, gdy obecność w internecie stała się nieustanną pracą nad utrzymaniem widoczności. Prawie przestało się liczyć, co tworzymy, byle regularnie karmić algorytm. Miałam poczucie, że czasami nie nadążam z przemyśleniem, co jest warte publikacji, bo bardziej niż treść, liczyła się forma. Wymuskana, piękna, atrakcyjna, błyszcząca, mieniąca. Miała przede wszystkim przyciągać wzrok.
Trzeba było publikować regularnie, reagować na zmiany, dopasowywać się do nowych formatów. To, co jeszcze niedawno było wystarczające, przestawało działać.
W takim modelu łatwo zapomnieć, po co właściwie tworzę. Zamiast pisać o tym, co naprawdę mnie interesuje, łapałam sama siebie na zastanawianiu się, co może przyciągnąć uwagę. Zamiast rozwijać jeden temat, szukałam kolejnego. Zamiast tworzyć coś, do czego ktoś będzie mógł wrócić za rok, czułam się zmuszona skupić na tym, co wydarzy się w ciągu najbliższych godzin.
Nie każdy twórca doświadcza tego w ten sam sposób. To moje doświadczenie.
Blog to mój wirtualny dom
Jedną z rzeczy, które najbardziej cenię w prowadzeniu bloga, jest to, że mam własne miejsce, w którym mogę rozwijać interesujące mnie tematy. Tak po prostu. Nie muszę zmieścić całej myśli w krótkim nagraniu. Nie muszę każdej publikacji podporządkowywać aktualnym trendom. Mogę napisać dłuższy tekst, wrócić do niego, uzupełnić go i połączyć z innymi artykułami. Blog daje mi wolność tworzenia.
To nie oznacza, że blog jest całkowicie niezależny. Czytelnicy muszą przecież jakoś na niego trafić, a wyszukiwarki mają swoje zasady. Własna strona daje mi jednak większą kontrolę nad tym, co tworzę i jak porządkuję swój dorobek.
W mediach społecznościowych publikacja jest częścią strumienia, który nieustannie płynie dalej. Na blogu może stać się elementem większej całości.
To ważne, bo nie traktuję tekstów na blogu wyłącznie jako kolejnych publikacji, które mają przyciągnąć uwagę na chwilę. Blog może być przecież nie tylko kanałem komunikacji, ale również biblioteką. Zbiorem tekstów, które układają się w większą całość i pomagają czytelnikowi stopniowo zgłębiać interesujące go tematy.
Dla mnie to także inny sposób myślenia o pracy. Zamiast nieustannie zaczynać od zera, mogę rozwijać to, co już powstało, łączyć artykuły i przypominać o tych, które nadal są aktualne, i które mogą okazać się przydatne długo po opublikowaniu. I liczne wiadomości, komentarze od czytelników mówią mi, że tak rzeczywiście się dzieje!
Oczywiście nie każdy artykuł będzie czytany przez lata, nie każdy znajdzie swoich odbiorców, ale co któryś już tak. To wystarczy. Nie muszę być wszędzie. Chcę docierać do ludzi, którzy rzeczywiście chcą mnie czytać.
Czytanie bez nieustannego pośpiechu
Jest jeszcze jeden aspekt, który wydaje mi się szczególnie ważny w tej rozmowie: przyjemność z czytania.
Nie chodzi wyłącznie o długość tekstu. Krótkie formy też mogą być wartościowe, a długie artykuły nie zawsze zasługują na naszą uwagę. Chodzi raczej o możliwość samodzielnego decydowania, na czym chcę się skupić.
Kiedy czytam artykuł na blogu, mogę zatrzymać się przy jednym zdaniu. Wrócić do poprzedniego akapitu. Otworzyć tekst w nowej karcie i przeczytać go wieczorem. Mogę też zamknąć stronę, jeśli przestała mnie interesować.
Mogę po prostu czytać.
To brzmi banalnie, ale zastanawiam się czasem, jak często rzeczywiście pozwalamy sobie na taki sposób korzystania z internetu. Wchodzimy do niego po jedną informację, a po chwili czytamy coś zupełnie innego. Otwieramy aplikację na moment i zostajemy w niej znacznie dłużej, niż planowaliśmy. Przeskakujemy między tematami, nawet jeśli żaden z nich nie wymaga naszej natychmiastowej uwagi.
Nie oznacza to, że wszyscy jesteśmy już zmęczeni mediami społecznościowymi, ani że czytanie blogów stanie się nagle popularniejsze niż oglądanie wideo., ale blogi dobrze odpowiadają na potrzebę, która może pojawiać się u osób szukających spokojniejszego, bardziej świadomego sposobu korzystania z internetu.
Dla mnie, jako twórczyni, oznacza to możliwość tworzenia czegoś, co nie musi natychmiast zniknąć z pola widzenia. Dla czytelnika mozliwość znalezienia autorów, do których chce wracać, zamiast polegać wyłącznie na tym, co akurat podsunie mu algorytm.
Jasne, to nie jest żadna gwarancja sukcesu. Blog wymaga pracy, dobrych tekstów i sposobu dotarcia do odbiorców. Nie jest też magicznym rozwiązaniem wszystkich problemów związanych z mediami społecznościowymi, ale może być częścią internetu, w którym nie wszystko musi być podporządkowane szybkości, zasięgom i nieustannej nowości.
Czy moda na blogi naprawdę wraca?
Nie wiem.
Wiem, że kocham pisać, a blog pozwala mi rozwijać tematy, które są dla mnie ważne we własnym rytmie. Tworzyć teksty, do których można wrócić. Porządkować wiedzę i dzielić się przemyśleniami bez konieczności zamieniania każdej myśli w kolejną rolkę w morzu innych rolek. A jeśli ktoś znajdzie w tym coś dla siebie, przeczyta artykuł i zatrzyma się przy nim na chwilę, to już jest wystarczający powód, by pisać dalej.
Nie wszystko, co wartościowe, musi być modne. I nie każda rzecz, którą tworzymy, musi natychmiast przynieść konkretny efekt. Czasem wystarczy własne miejsce, dobry tekst i ktoś, kto zechce go przeczytać.
A Ty? Czy nadal czytasz blogi? A może sama lub sam prowadzisz bloga? Jestem ciekawa, czy blogi wciąż są dla Ciebie ważnym miejscem w internecie, czy raczej powoli odchodzą już do przeszłości.
PS A czy sięgasz na blogach do starszych treści, niż ostatnie 3-4 wpisy? Pracuję terz nad nową odsłoną strony głównej Simplicite. Chciałabym, żeby wyszukiwanie starszych treści było łatwiejsze i bardziej intuicyjne. Co o tym myślisz?
